 |
 |
| แผนที่เขตเศรษฐกิจจิงจินจี้ ที่รัฐบาลกำลังส่งเสริมการพัฒนาทางตอนเหนือของประเทศ มณฑลเหอเป่ยล้อม 2 นคร ปักกิ่งและเทียนจินเกือบทุกด้าน ยกเว้นชายทะเลฝั่งตะวันออกของเมืองเทียนจินติดทะเลป๋อไห่ | |
| ขุมพลังเศรษฐกิจ / เขตเศรษฐกิจจิงจินจี้(京津冀) อันประกอบด้วย สองเทศบาลนครกับหนึ่งมณฑล คือ นครปักกิ่ง(ชื่อย่อ จิง 京) นครเทียนจิน(ชื่อย่อ จิน 津) กับมณฑลเหอเป่ย(ชื่อย่อ จี้ - 冀) เป็นเขตพัฒนาเศรษฐกิจที่ทางรัฐบาลจีนจะผลักดันให้เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและการเงินนานาชาติแห่งที่ 3 รองจากเขตสามเหลี่ยมเศรษฐกิจลุ่มแม่น้ำฉางเจียง(แยงซีเกียง) หรือที่เรียกในภาษาจีนกลางว่า ฉางซันเจี่ยว(长三角) มีเซียงไฮ้เป็นศูนย์กลาง และเขตสามเหลี่ยมเศรษฐกิจลุ่มแม่น้ำจูเจียง หรือ ต้าจูซันเจี่ยว(大珠三角) มีกว่างโจวเป็นศูนย์กลาง และที่ได้ขยายความร่วมมือกับฮ่องกงและมาเก๊า จนเป็น อภิมหาเขตเศรษฐกิจฯ ดังที่ทราบกันแล้ว
ไข่แดงคู่แฝด ปักกิ่ง-เทียนจิน
ในเหอเป่ย มณฑลไข่ขาว
เขตเศรษฐกิจ 2 นคร 1 มณฑลนี้ มีศูนย์กลางที่ปักกิ่งและเทียนจิน ที่มีข้อได้เปรียบในความเป็น เมืองหลวง และอู่ทรัพยากรด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเป็นพื้นฐาน ประกอบกับมีพื้นที่ติดชายฝั่งทะเลทั้งเทียนจินและเหอเป่ย ส่วนมหานครปักกิ่งก็จะพัฒนาเป็นศูนย์กลางทางการเงินนานาชาติ (จะยกไปกล่าวในรายละเอียดต่อไป)
เทียนจิน เมืองที่มีชายฝั่งทะเลยาว 133 กม.ทางฝั่งตะวันออก อุดมด้วยทรัพยากรทางทะเล และยังเป็นเขตเมืองท่าและฐานอุตสาหกรรมทางทะเลที่สำคัญของประเทศ โดยเฉพาะอุตสาหกรรมปิโตรเคมีในมหาสมุทร ซึ่งมีการลงทุนในแต่ละปีกว่าหลายร้อยล้านหยวน
|
 |
| นครเทียนจินมีพื้นที่ติดชายทะเลป๋อไห่ จึงเป็นแหล่งพัฒนาอุตสาหกรรมทางทะเลที่สำคัญของประเทศจีน | |
|
| ท่าเรือเทียนจินมีสินค้าเข้าออกราว 160 ล้านตัน ซึ่งมีปริมาณเพิ่มขึ้นทุกปี โดยสินค้าที่ผ่านท่าเรือแห่งนี้กว่า 80% เป็นถ่านหิน แร่ธาตุ และผลิตภัณฑ์น้ำมัน จึงนับเป็นศูนย์ท่าเรือใหญ่ริมทะเลป๋อไห่ทางภาคเหนือของประเทศ
โดยเฉพาะในเขตถังกู ซึ่งเป็นชุมทางท่าเรือที่สำคัญในเทียนจิน เมื่อปีที่แล้ว มีการเริ่มก่อสร้างเขตอุตสาหกรรมริมทะเล ซึ่งจะเป็นฐานบุกเบิกอุตสาหกรรมทางทะเลขนาดใหญ่อันทันสมัย ซึ่งโครงการดังกล่าวได้ดึงดูดบุคลากรระดับหัวกะทิ และเกิดโครงการพัฒนาด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีชั้นสูงจำนวนมาก รวมถึงธุรกิจด้านอุตสาหกรรมเคมีภัณฑ์จากมหาสมุทรที่ใช้เทคโนโลยีชั้นสูงกว่า 183 บริษัทเข้ามาเปิดโรงงาน ที่แต่ละปีมีมูลค่าการผลิตรวมถึงกว่า 2,000 ล้านหยวน
นอกจากนี้ ยังมีอุตสาหกรรมเพาะเลี้ยงเพาะพันธุ์สัตว์น้ำและผลิตผลจากทะเล ซึ่งมีมูลค่าการผลิตราว 11.14 ล้านหยวน และในอนาคตจะมีการโครงการสร้างสวนวิทยาศาสตร์ทางทะเลขึ้นในเขตถังกูนี้ด้วย (เริ่มก่อสร้างในปีหน้า)
|
|
 |
| มุมหนึ่งในเขตถังกู ชุมทางท่าเรือของนครเทียนจิน | |
| เหอเป่ย มณฑลที่เป็นพื้นที่ที่กลืนนครปักกิ่งและเทียนจินเข้าไว้ข้างในส่วนกลาง ถึงแม้ดูเหมือนว่าจะไม่อาจหลีกหนีการพึ่งพาจากกันได้ แต่เหอเป่ยก็ยังมีความแตกต่างทางเศรษฐกิจจาก 2 นครอย่างมาก
มณฑลเหอเป่ยมีทั้งหมด 15 อำเภอ และมี 9 เขตที่ล้อมรอบปักกิ่งและเทียนจิน มีเพียงเขตปกครองสำคัญ 3 เขตที่มีพื้นที่คั่นกลางระหว่างปักกิ่งกับเทียนจินในระยะ 50 กม.ที่น่าจับตามอง ได้แก่ อำเภอเซียงเหอเสี้ยน อำเภอปกครองตนเองของชนชาติหุย ต้าฉั่ง และเมืองซันเหอ ทั้งหมดเป็นเขตการปกครองภายใต้เมืองหลังฝาง(廊坊市)
กล่าวกันว่า แม้จะอยู่นอกเขตกรุงปักกิ่ง แต่จะพบเห็นรถยนต์ที่มีทะเบียนปักกิ่งจำนวนไม่น้อยแล่นอยู่ในเขตเหล่านี้ ทุกครัวเรือนยังติดโทรศัพท์ที่ใช้รหัสเดียวกับในเขตปักกิ่ง ทั้งยังมีรถประจำทางเล่นผ่านถึงกัน 2 สาย ดังนั้น ไม่น่าแปลกที่อุตสาหกรรมหลักในเขตทั้งสาม จะเจริญก้าวหน้าเป็นธุรกิจหัวหอกของมณฑลเหอเป่ย
จากสถิติระบุว่า อำเภอเซียงเหอเสี้ยน เป็นแหล่งรวมและกระจายสินค้าประเภทเฟอร์นิเจอร์แหล่งใหญ่ที่สุดของภาคเหนือ และใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ สินค้าส่วนใหญ่มีช่องทางการจำหน่ายไปยังปักกิ่ง
|
 |
| ท่าเรือสู่ทะเลลึกของเมืองเทียนจิน ถึงแม้ในช่วงวันหยุดยาว 7 วัน ยังมีปริมาณสินค้าเข้าออกราว 1.89 ล้านตัน และยังมีเขตบุกเบิกพัฒนาด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีชั้นสูงที่สำคัญ คือ เขตไท่ต๋าและเขตหัวหยวน | |
| อำเภอต้าฉั่ง เป็นแหล่งป้อนสินค้าประเภทเนื้อวัวและเนื้อแกะ ให้กับโรงแรมและภัตตาคารระดับกลางและสูงในปักกิ่งมากกว่า 70%
สำหรับเมืองซันเหอ ก็เป็นแหล่งพัฒนาการผลิตด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีชั้นสูง และเป็นที่ตั้งของเขตบุกเบิกพัฒนาธุรกิจด้านเทคโนโลยีชั้นสูงเยียนเจียว ทางฝั่งตะวันออกของกรุงปักกิ่ง ที่เป็นแหล่งรวมสถาบันวิจัย และฐานการผลิตด้านนี้โดยเฉพาะ เป็นต้น
อย่างไรก็ตาม ในแง่ของบทบาทของมณฑลเหอเป่ยในเขตจิงจินจี้ก็ยังไม่ชัดเจน ถึงแม้จะมีการเสนอว่า ในอนาคตหากมีการบูรณาการเศรษฐกิจในเขตนี้จะมีการพัฒนาเศรษฐกิจในด้านต่างๆในเหอเป่ย ขึ้นมาเป็นฐานการผลิตของเขตจิงจินจี้ อาทิ การส่งเสริมการผลิตอุตสาหกรรมอาหารเพื่อสุขภาพ ผลไม้นอกฤดู เพื่อเป็นฐานการผลิตสินค้าการเกษตรและสินค้าสด หรือเป็นฐานการผลิตอุปกรณ์ประกอบสินค้าด้านเทคโนโลยีชั้นสูง เพื่อเสริมอุตสาหกรรมการผลิตในปักกิ่งและเทียนจิน
|
 |
| จางเจียโข่ว เมืองใหญ่ทางตะวันตกเฉียงเหนือในมณฑลเหอเป่ย | |
|
| จางปอ หัวหน้ากรมเศรษฐกิจท้องถิ่น หนึ่งในคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งมณฑลเหอเป่ย เสนอว่า มีความเป็นไปได้ที่หลายเมืองในมณฑลเหอเป่ย จะเป็นฐานอุตสาหกรรมการผลิตและการบริการให้กับปักกิ่ง และเทียนจิน
อาทิ เมืองเป่าติ้งมีศักยภาพพอที่จะเป็นฐานการผลิตด้านนวัตกรรมและวัฒนธรรม ชางโจวเป็นฐานการผลิตด้านอุตสาหกรรมหนักและเคมีภัณฑ์ หลังฝางเป็นฐานการผลิตด้านเทคโนโลยี และแหล่งท่องเที่ยวพักผ่อนใกล้เมืองใหญ่ ถังซันเป็นฐานอุตสาหกรรมหนัก และเป็นช่องทางออกสู่ทะเลของปักกิ่ง เมืองเฉิงเต๋อพัฒนาทรัพยากรเพื่อการท่องเที่ยว จางเจียโข่วเป็นชุมทางเพื่อการติดต่อระหว่างปักกิ่งเทียนจิน และระหว่างเมืองหลวงกับมณฑลทางเหนือ(มองโกเลียใน)
ฉะนั้น หากเป็นไปตามลู่ทางการบูรณาการเศรษฐกิจ ปักกิ่งจำต้องกระจายการผลิตไปยังเหอเป่ย นักวิชาการแห่งสำนักวิจัยด้านเศรษฐศาสตร์การคลังและการค้า ของสถาบันสังคมวิทยามณฑลเหอเป่ย หัวหน้าเหยียนถิงเปียว มีความเห็นว่า การกระทำดังกล่าวพบได้น้อยมาก ปัญหาอยู่ที่ระบบการคลังของแต่ละท้องที่แบบกินข้าวแยกเตา หากปักกิ่งเลิกราการผลิตดั้งเดิมในท้องที่ ก็เท่ากับว่าล้วงเงินออกจากกระเป๋าสตางค์ตนเอง เกิดเป็นคำถามว่า ใครกันจะยอมปล่อยน้ำเข้านาคนอื่น
|
|
 |
| สภาพการจราจรบนท้องถนนในกรุงปักกิ่ง มหานครที่เป็นศูนย์กลางทางการเมืองการปกครอง วัฒนธรรม การศึกษา และกำลังจะพัฒนาเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและการเงินนานาชาติแห่งที่ 3 ของจีน | |
| อีกด้านหนึ่ง หากมีการบูรณาการเศรษฐกิจในเขตทั้งสามเกิดขึ้น ผลจะไปสู่ทิศทางใด ? อุตสาหกรรมในเหอเป่ยอาจเกิดปัญหาการกลายเป็นอุตสาหกรรมชายขอบที่เติบโตขึ้นภายใต้เงาของปักกิ่งและเทียนจิน และจะสร้างแบรนด์เนมของเหอเป่ยขึ้นมาได้อย่างไร ? อุตสาหกรรมด้านเคมีภัณฑ์ที่ไม่ได้มาตรฐานอาจก่อให้เกิดมลพิษ จะมีวิธีการแก้ปัญหาในอนาคตอย่างไร ? เหล่านี้ยังเป็นปัญหาภายในที่กรมเศรษฐกิจในท้องที่ยังต้องพิจารณาต่อไป.
เรียบเรียงจาก :ไชน่านิวส์ / ซีนาเน็ต(ธุรกิจ) / กั๋วจี้จินหรงเป้า / เทียนจินอีนอร์ธเน็ต / หนันเฟิงชวง
|
