ถ้าจะถามว่า ผมเชื่อหรือมีศรัทธากับระบบการศึกษาแบบไหน คำตอบก็คือ ระบบวชิราวุธ เพราะถ้าผมไม่มีศรัทธา ผมคงไม่มาใช้ชีวิตบั้นปลายของการทำงานที่นี่
       
        และผมเลือกช่วงชีวิตที่ผมคิดว่า ผมพร้อมทางด้านอารมณ์ที่จะมานำโรงเรียนได้ การเจริญวัยได้ผ่านอะไรมามากพอทำให้ผมมีความอดทนพอ หากผมยังเป็นคนหนุ่มใจร้อนอยู่ ก็คงจะยาก เพราะการเป็นผู้บังคับการวชิราวุธ ต้องใช้ความอดทนต่อปัญหาที่ละเอียดอ่อน ซึ่งประดังมาพร้อมๆ กันมากมาย
       
        เด็กเล็กๆ จะมองผู้บังคับการด้วยความเกรงขาม เวลาเขาเงยหน้าขึ้นมองเรา ผมแลเห็นแววตาที่ฝากตัว มีเด็กคนหนึ่งไม่สนใจอะไรเลยนอกจากดูนก ดูสัตว์ในโรงเรียน ทุกๆ วันเขาจะต้องมารายงานผมว่า เขาเห็นนกอะไรบ้าง แต่เด็กคนนี้ไม่เล่นกีฬา ไม่เล่นดนตรีเลย เราต้องค่อยๆ ให้เขาวิ่งและรับลูกบาสเกตบอล ผมใช้เวลามากกับเด็กคนนี้ พอเขาโตขึ้น ความสนใจก็หลากหลายกว่าเดิม คราวนี้นอกจากสัตว์แล้ว ก็ยังชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับอาวุธ และสงคราม เขาจะรู้เรื่องรถถังรุ่นต่างๆ อย่างละเอียดลออ
       
        เด็กคนนี้มีลักษณะออทิสติก แต่ผมก็ยังให้เขาอยู่ในโรงเรียนจนโตพอที่จะคิดออกไปอยู่โรงเรียนไป-มา
       
        แต่มีคนหนึ่งที่ผมยอมแพ้คือ ลูกชายอาจารย์สุกรี เจริญสุข คนนี้มีความทุกข์มากเมื่อมาอยู่ประจำ ทุกวันจะต้องเดินมาหาผมเพื่อสาธยายถึงเหตุผลที่เขาควรออกไปอยู่โรงเรียนไป-กลับ
       
        สุดท้ายผมกับ ดร.สุกรีจึงต้องยอมตามใจเขา ให้ออกไปอยู่บ้าน
       
        มีอีกคนหนึ่งไม่อยากอยู่โรงเรียน ผมก็ลองให้กลับไปเรียนอยู่บ้าน ให้หนังสือไปอ่าน และให้เขียนจดหมายถึงผมเล่าว่า ไปทำอะไรบ้าง
       
        เด็กโรงเรียนประจำจะรู้กติกาดีว่า การถูกลงโทษโดยส่งกลับบ้านนั้น ถือกันว่าเป็นโทษหนัก ภาษาอังกฤษว่า “to send the boys home” การหนีโรงเรียน การสูบบุหรี่ การกินเบียร์ เหล่านี้ถือว่่าเป็นโทษหนัก
       
        มีหลายครั้งที่เด็กกินเบียร์แล้วถูกจับได้ เมื่อถูกลงโทษแล้ว ผมก็จะบอกว่า ผมนั้นเด็กๆ ไม่กินเบียร์ กินเหล้า หรือสูบบุหรี่เลย เพราะยังหาเงินเองไม่ได้ เดี๋ยวนี้ หากผมจะกินเหล้า กินไวน์ ก็จะกินแต่ของดีๆ หากพวกเขากินเบียร์ถูกๆ ตั้งแต่เด็ก โตขึ้นเขาก็จะไม่มีโอกาสได้กินเหล้าดีๆ เพราะคงไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต จึงไม่มีสตางค์
       
        เด็กจำนวนหนึ่งเห็นว่า สูบบุหรี่แล้วเท่ ผมก็ไม่ห้ามตรงๆ แต่จะไปขอเพื่อนที่มีลูกสาวสวยๆ ว่าให้ช่วยบอกไอ้หนุ่มที่ไปคบหาด้วยว่า ไม่ชอบคนสูบบุหรี่
       
        การเป็นผู้บังคับการนั้น จะห่างเด็กมากไปก็ไม่ดี จะชิดมากเกินไปเด็กก็จะรำคาญ เพราะมีผู้กำกับคณะคอยดูแลอยู่แล้ว ผู้กำกับคณะเป็นคนซึ่งต้องเสียสละมาก เพราะต้องเดินตรวจตอนดึกๆ คนไหนเข้มงวดไปเด็กก็จะชอบล้อ เด็กจะไม่โกรธไม่เกลียด แต่จะรำคาญ
       
        สมัยผมเป็นนักเรียน ผู้กำกับคณะชื่อ คุณหลวง โศภณพิทยาภรณ์ ท่านเป็นนักเรียนเก่าโรงเรียน Shrewsbury (ปัจจุบันมี ร.ร.ในกรุงเทพฯ ซึ่งผมเป็นประธานกรรมการด้วย) คุณหลวงจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับเรามาก แต่จะให้หัวหน้าคอยดูแลพวกเรา ระบบวชิราวุธจึงมีการดูแลเป็นชั้นๆ คือ ผู้บังคับการอยู่สูงสุด หากไม่มีเรื่องร้ายแรงคอขาดบาดตาย ก็จะไม่เอาเรื่องขึ้นไปถึง ผู้กำกับคณะมีหัวหน้าคณะคอยช่วยดูแล เด็กๆ จึงได้เรียนรู้ความรับผิดชอบตั้งแต่ยังเล็ก พวกหัวหน้าและเด็กโต ต้องทำตัวให้เป็นที่เกรงใจ และเป็นที่รักใคร่นับถือของรุ่นน้อง
       
        ที่คณะพญาไทซึ่งผมอยู่นั้น ผมมีเด็กๆ รุ่นน้องหลายคนอย่างเช่น ศิลปินแห่งชาติ นิธิ สถาปิตานนท์ และ ดุสิต นนทะนาคร เป็นต้น
       
        พวกเราอยู่กันอย่างพี่น้อง แม้จะไม่ค่อยพบกัน แต่ก็รักใคร่เป็นห่วงเป็นใยซึ่งกันและกันจนทุกวันนี้
       
        ผมดีใจที่นักเรียนวชิราวุธทุกคนห่วงใยผม มีอะไรก็มาหา ปวารณาตัวช่วยงานทุกๆ เรื่อง
       
        ผมยังคงเป็น “พี่ปิ๋ง” ของรุ่นน้องทุกคน และเป็นผู้บังคับการคนแรกที่เป็นนักเรียนเก่า
       
        นักเรียนวชิราวุธต่างถือว่า การเป็นผู้บังคับการวชิราวุธวิทยาลัยนั้น เป็นสิ่งสูงสุดที่นักเรียนวชิราวุธจะคาดหวัง และควรมีความภูมิใจที่สุดแล้ว