เรื่องขำๆๆ

ขอน้อยลง

สาวกแอลกอฮอล์ผู้หนึ่ง เดินโซเซเข้าไปในบาร์เหล้า แล้วสั่งกับบาร์เทน เดอร์ว่า
“น้อง ! ขอน้อยลงแก้วหนึ่งซิ”
“มันคืออะไรครับพี่” บาร์เทนเดอร์งง “เกิดมาไม่เคยได้ยินค็อกเทลชื่อนี้เลยครับ”
ปิศาจสุราเคลื่อนที่บ่นต่อไปว่า “เป็นบาร์เทนเดอร์ได้ยังไง ขนาดพวกหมอยังรู้จักเลย”
“หมอเหรอครับที่รู้จักเครื่องดื่มแปลก ๆ อย่างนี้” บาร์เทนเดอร์ยิ่งงงหนัก
“ช่ายนะซิ” คอทองแดงตอบ “หมอที่ฉันไปหากี่ราย ๆ ก็สั่งให้ดื่ม “น้อยลง” ทั้งนั้นเลย”

เรียกอะไร

นายหนึ่งกับนายเอทำงานอยู่สถานีขนส่ง หลังเลิกงาน สองหนุ่มก็ชวนกันก๊งเหล้าร้านลาบแผงลอยแถวนั้น
ผ่านไปได้สักพัก เหล้าหมดไปครึ่งกลม กับแกล้มทั้งลาบ น้ำตก เสือร้องไห้ และส้มตำ หมดกันไปอย่างละจาน นายหนึ่งก็ถามเพื่อนซี้ว่า “บ้านนายเรียกน้ำท่วมว่าอะไร”
“อุทกภัย” นายเอตอบทันควัน
“ไฟไหม้ล่ะ” นายหนึ่งถามต่อ “เขาเรียกอะไร”
“นายเมาหรือแกล้งโง่วะ” นายเอย้อน “ไฟไหม้ที่ไหน ๆ เขาก็เรียกอัคคีภัยทั้งนั้นแหละ”
“ม่ายช่ายโว้ย” นายหนึ่งตอบก่อนกระดกเหล้าเข้าปากอีกแก้วแล้วตอบว่า
“ไฟไหม้บ้านข้า เค้าเรียกรถดับเพลิงทุกราย”

ปลาซาร์ดีน

ในชั่วโมงเรียน ครูสอนนักเรียนเรื่องการอยู่อาศัยของปลาแต่ละชนิด เมื่อจบแล้วก็ทบทวนโดยสุ่มถามนักเรียนแต่ละคน
“มาลี ไหนตอบครูซิว่า ปลาตะเพียนอาศัยอยู่ในน้ำอะไร”
“อาศัยอยู่ในน้ำจืดค่ะ” ด.ญ.มาลีลุกขึ้นตอบ
ครูพยักหน้ารับ สายตาเหลือบไปเห็น ด.ช.นภดลกำลังแอบอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ใต้โต๊ะ ครูจึงถามขึ้นว่า
“นภดล ตอบครูซิ ปลาซาร์ดีนอาศัยอยู่ในน้ำอะไร”
นภดลรู้ตัว รีบเอาหนังสือการ์ตูนเก็บใส่กระเป๋า แล้วลุกขึ้นตอบเหนียม ๆ ว่า
“ส่วนใหญ่ก็อาศัยอยู่ในน้ำซอสมะเขือเทศครับคุณครู”.

รับรองได้อ้วก
 
ตำรวจ 2 คนเดินตรวจอยู่ย่านอาร์ซีเอตอนประมาณตี 2 หลังผับเลิก พบภาพผู้ชายคนหนึ่งกำลังเอานิ้วแยงก้นชายอีกคนหนึ่งซึ่งมองดูปราดเดียวก็รู้ว่าเมา   หมดสภาพ
“นั่นคุณกำลังทำอะไรอยู่น่ะ” ตำรวจคนหนึ่งซักถาม
“เพื่อนผมคนนี้มันเมามาก ผมกำลังจะช่วยให้มันอ้วกออกมา จะได้รู้สึกค่อยยังชั่วขึ้น”
“แต่คุณกำลังเอานิ้วแยงก้นเขา แบบนี้จะอ้วกได้ยังไงกัน” ตำรวจแย้ง
“ตอนนี้ยังไม่อ้วกหรอกครับ” คนยังไม่เมายิ้มอย่างมีเลศนัย “จนกว่าผมจะดึงออกมาแล้วยัดปากเขานั่นแหละครับ”

ไม่เคยเห็น
 
สามสาวไฟแรงสูงนั่งสนทนาอยู่ห้องสันทนาการของสโมสรออกกำลังกายแห่งหนึ่ง บังเอิญประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าฝ่ายชายเปิดแง้มออกมา จึงเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่สามสาวเหลียวไปเห็นร่างเปลือยของชายคนหนึ่งที่มีแต่ผ้าเช็ดตัวคลุมไหล่ผืนเดียวเท่านั้น

หลังจากเพ่งพินิจร่างเปลือยอยู่ชั่วประเดี๋ยว หนึ่งในสามสาวประกาศยืนยันออกมาทันทีว่า ชายผู้นั้นไม่ใช่สามีของเจ้าหล่อนอย่างแน่นอน

คนที่สองจ้องมองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ และให้การยืนยันอีกเช่นกันว่า “เขาไม่เหมือนกับสามีฉันแน่”
 
คนที่สามขยับเก้าอี้เพื่อจะมองให้เห็นชัดถนัดตา หลังจากนั้นจึงบอกกับเพื่อน ๆ อย่างมั่นใจว่า
 
“จริงด้วยสิ เขาไม่ใช่สามีของเธอทั้งสอง แล้วก็ไม่ใช่สมาชิกคนใดคนหนึ่งของสโมสรแห่งนี้ด้วย”

ไม่ต้องจ้างก็ได้
 
มีกระทาชายนายหนึ่งที่มีคุณสมบัติพิเศษเหนือผู้ชายทั่วไป นั่นคือ แก่นกายของเขามันเหยียดยาวผิดมนุษย์มนายังกะสายสลิงสะพานแขวน จน  ไม่มีแม้กระทั่งสาวแก่แม่ม่ายคนไหนที่เขารู้จัก สามารถรับมือกับมันได้
 
เมื่อหมดหวังจากผู้หญิงเขาจึงต้องหันไปพึ่งสาวบริการซึ่งมีค่าตัว 2,000 บาท
 
“เอายังงี้ไหมล่ะ..” น้องหนูพยายามหาทางประนีประนอมเมื่อทราบกิตติศัพท์ความใหญ่โตมโหฬารของเขา และมองเห็นสัดส่วนนี้ด้วยตาตนเอง “ฉันไม่ต้องการเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับอะไรที่เหลือกำลังรับขนาดนี้ แต่ฉันคิดเพียง 500 บาทเท่านั้น โดยจะยอมจูบมันแทน”
 
“โธ่เว้ย..!!” ไอ้หนุ่มสบถ “แบบนั้นไม่ต้องจ้างคุณหรอก ผมทำเองได้!”

มีเมนส์
  
ในยุคดึกดำบรรพ์หรือที่เรียกกันว่า โลกล้านปี สัตว์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นไดโนเสาร์เต่าล้านปีล้วนมีอายุยืนยาว กิจกรรมทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนไหว การกิน การนอนของสัตว์โลกล้านปีกินเวลายืดยาวนับสิบนับร้อยปีทั้งสิ้น
    
ไดโนเสาร์หนุ่มจีบไดโนเสาร์สาวรุ่น อายุเพียง 1,500 ปีเท่านั้น ลงทุนเดินตามติดคลุกเคล้าเย้ายวนให้ไดโนเสาร์สาวเกิดอารมณ์อีโรติคให้ได้นานหลายร้อยปี แต่สาวเจ้าก็ยังไม่ยอม จนถึงจุดที่ ไดโนเสาร์หนุ่มกลัดมันจนทนไม่ได้แล้วจึงร้องขอแม่สาวน้อยเอาดื้อ ๆ ว่า
    
“จะหวงตัวอยู่ทำไมล่ะจ๊ะน้อง ถึงป่านนี้แล้วน้องมาเป็นของพี่ซะเดี๋ยวนี้เลยได้ไหมจ๊ะ”
 
ไดโนเสาร์สาวสะเทิ้นอาย “ตอนนี้ยังไม่ได้หรอกจ้ะ น้องกำลังมีรอบศตวรรษอยู่”.

คู่แฝด
 
ณ ค่ายทหารของประเทศมหาอำนาจยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง ผู้พันจอร์ชได้แวะเข้าไปตรวจเยี่ยมตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายทั่วทั้งค่ายรวมถึงโรงอาหาร ที่นั่น ผู้พันได้พบว่า พนักงานเสิร์ฟในโรงอาหารต่างก็เป็นผู้หญิงล้วน แถมยังแต่งเครื่องแบบและมีชื่อปักเอาไว้บนกระเป๋าเสื้อข้างซ้ายทุกคน ความที่ไม่ค่อยจะได้เห็นยุทโธปกรณ์อันอวบอัดของสาว ๆ ผู้พันเลยนั่งเหล่สาว ๆ ซะเพลิน เด็กสาวขี้เล่นคนหนึ่งเห็นท่าทางหื่นของผู้พันจึงยืดอกหันมาให้ดูกันชัด ๆ แล้วถามขึ้นว่า
 
“เป็นไงคะ ปักชื่อแบบนี้ชอบมั้ยคะ”
 
“เด็ดจริง ๆ” ผู้พันตอบแล้วยังแอบกลืนน้ำลายเอื้อก “ว่าแต่ว่าอีกข้างหนึ่งของคุณจะตั้งชื่อว่าอะไรดีครับ”

ยังไม่ใช่ของจริง
 
ที่ไนต์คลับหรูแห่งหนึ่ง ขณะที่มาเรียสาวใหญ่วัยสามสิบแปดกะรัตกำลังเต้นสโลว์ซบอยู่กับไอ้หนุ่มที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ภายใต้เงามืดบนฟลอร์ สาวใหญ่ให้รู้สึกปั่นป่วนรัญจวนใจยิ่งนัก เมื่อได้สัมผัสกับความเป็นชายที่แข็งกระด้างของอีกฝ่าย เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสมกับกิจกรรมเข้าจังหวะบนเตียงทั้งคู่ก็ชวนออกมาหาสถานวิมานสวาทกันดีกว่า
 
เมื่อเข้าห้องปิดประตูลงกลอนเรียบร้อย มาเรียก็เห็นชายหนุ่มของหล่อนดึงเอาด้ามไม้กวาดออกจากกระเป๋ากางเกง
 
“ว้าย!” มาเรียอุทานเสียงหลง “ฉันหลงคิดว่านั่นเป็นนกเขาของคุณซะอีก!”
 
“ไอ้นั่นเดี๋ยวคุณได้เจอแน่ แต่ไอ้ตัวนี้มันนกต่อของผมครับ!”

เต็มใจช่วย
 
พนักงานไปรษณีย์หนุ่มบริการดี ได้ไปส่งจดหมายด่วนพิเศษถึงประตูบ้าน จึงได้พบกับแม่บ้านสาวหน้าตาสวยอยู่เฝ้าบ้านแต่ผู้เดียว
แม่บ้าน “คุณมาธุระอะไรคะ”
 
ไปรษณีย์ “ผมมาส่งจดหมายด่วนพิเศษครับ”
แม่บ้าน “คุณเป็นบุรุษไปรษณีย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุดเท่าที่ดิฉันเคยเห็นมานะคะ”
 
ไปรษณีย์ “ขอบคุณมากครับ”
แม่บ้าน “แต่ฉันอยากขอความกรุณาจากคุณสักหน่อยนะคะ ฉันไม่กล้าบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้เลยค่ะ”
 
ไปรษณีย์ “ผมยินดีช่วยเหลือครับ”
แม่บ้าน “ฉันมีสามีแล้ว สามีของฉันขี้โรค ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง คุณ   ร่างกายแข็งแรง คงช่วยบรรเทาความทุกข์ใจให้ดิฉันได้บ้างนะคะ”
 
ไปรษณีย์ “ผมยินดีช่วยเหลือครับ”
แม่บ้าน “แต่คุณจะรังเกียจไหมคะถ้าฉันจะต้องขอร้องให้คุณเข้าไปช่วยฉันในบ้าน”
 
ไปรษณีย์ “ผมยินดีช่วยเหลือครับ”
แม่บ้าน “ขอบคุณมากนะคะ เชิญทางนี้คะ เชิญในห้องนอนนะคะ นี่คะตู้เย็น ฉันจะยกออกจากห้องมานานแล้วแต่ยกไม่ไหว คุณไปรษณีย์รูปหล่อช่วยยกหน่อยนะคะ”

ขึ้นสนิม
 
สูติแพทย์ของโรงพยาบาลรู้สึกประหลาดใจเป็นอันมากเมื่อชายหนุ่มที่เพิ่งเป็นคุณพ่อหมาด ๆ รายหนึ่งเดินเข้ามาหาเป็นการส่วนตัว
“ผมจะช่วยอะไรคุณได้บ้างครับ” คุณหมอถามไถ่อย่างใจดี
 
“หมอ” คุณพ่อคนใหม่ครางเสียงอ่อย “ผมกลุ้มใจเหลือเกิน ลูกผมน่ะ หัวแดงเถือกเลย”
“ทำไมล่ะ กะอีแค่เด็กหัวแดงเท่านั้นนะคุณถึงกับต้องกลัดกลุ้มใจขนาดนี้”หมอทำสีหน้าบื่อหน่ายที่เจอคำถามไม่เข้าเรื่อง
 
“คืออย่างนี้ครับ ผมเองก็ผมดำ แม่เด็กก็ผมดำ บรรพบุรุษทั้งสองฝ่ายก็ผมดำกันหมด” ชายหนุ่มอธิบาย
หมอนิ่งไปอึดใจก่อนป้อนคำถาม
 
“ถามจริง ๆ เหอะ คุณกับภรรยานอนกันบ่อยแค่ไหน”
“ก็ประมาณปีละ 2 หน”
“อ๋อ..งั้นผมรู้แล้ว” หมอว่า “ที่เด็กผมแดงน่ะเกิดจากขึ้นสนิมนั่นเอง”.

เลือดโชก

หลังจากงานเลี้ยงฉลองพิธีแต่งงานซึ่งจัดที่โรงแรมแล้ว เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็กลับมาที่บ้านของฝ่ายหญิงที่ใช้เป็นเรือนหอไปพลาง ๆ ก่อน ระหว่างรอเรือนหอหลังจริงที่กำลังอยู่ในระหว่างการตกแต่งภายใน เพราะพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายออกกันคนละครึ่งซื้อไว้ให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของทั้งคู่

พิธีปูที่นอนผ่านพ้นไปแล้ว เจ้าบ่าวยังลงมาระริกระรี้กับเพื่อน ๆ ที่ตามมาให้กำลังใจกันเป็นพรวน

เจ้าสาวเพลียจัดพออยู่คนเดียวก็ล็อกประตูห้องล้มตัวลงนอนแล้วม่อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย จนดึกดื่นเลยเที่ยงคืน เพื่อนเจ้าบ่าวกลับหมดแล้ว เจ้าบ่าวขึ้นห้องเปิดประตูไม่ได้เหลือบไปเห็นไฟในห้องแม่ยายเปิดอยู่จึงไปเคาะห้องแม่ยายแล้วบอกว่า “ผมเข้าไม่ได้ครับแม่”

“ใช้น้ำสิลูก” เสียงแม่ยายแนะนำออกมาจากในห้องด้วยเข้าใจว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวยังเข้ากันไม่ได้เพราะมีปัญหาเรื่องขนาด

เจ้าบ่าวแสนซื่อสู้อุตส่าห์ไปตักน้ำมาลูบไล้ชโลมลูกบิดประตูแต่ก็ยังเปิด ไม่ได้ จึงกลับมาบอกแม่ยายว่ายังเข้าไม่ได้

“ลองใช้น้ำลายซิลูก” แม่ยายแนะนำอีก

เจ้าบ่าวเพียรพยายามใช้น้ำลายทาลูกบิดประตูอยู่นานแต่ก็ยังเปิดประตูไม่ได้ กลับมาบอกแม่ยายว่ายังเข้าไม่ได้

แม่ยายชักขัดใจอะไรกันนักหนาเลยบอกตัดบทไปว่า “ยังเข้าไม่ได้ก็เอาหัวกระแทกเข้าไปเลย”

เจ้่าบ่าวเชื่อฟังแม่ยายเป็นอย่างดีเอาหัวโขกประตูอยู่โครม ๆ จนหัวแตก ประตูก็ยังไม่เปิด เจ้าบ่าวยังเข้าห้องไม่ได้อยู่ดีกลับมาโอดครวญอยู่หน้าห้องแม่ยายอย่างเศร้าสร้อยว่า “ผมยังเข้าไม่ได้เลือดออกโชกไปหมดเลยครับแม่”

“เห็นมั้ย..เห็นมั้ย” เสียงแม่ยายพูดจากในห้องอย่างยินดี “ลูกสาวแม่เลี้ยงมาดี ตั้งแต่เล็กแต่น้อยไม่มีหมองมัว เค้ายังบริสุทธิ์ผุดผ่องก็ต้องมีเลือดออกเป็นธรรมดา”

ฝากฉี่

ในร้านเหล้าย่านอาร์ซีเอใจกลางกรุงเทพฯ ไอ้หนุ่มขี้เมารายหนึ่งนั่งดื่มเหล้าอยู่คนเดียว จองเก้าอี้สูงเฝ้าหน้าเคาน์เตอร์ ดื่มเอา ๆ ไม่ลุกไปไหนเป็นเวลานานทีเดียวและเป็นจำนวนเหล้าหลายสิบแก้วที่หมอนี่ดวดเข้าไปเต็มคราบ ในที่สุดน้ำเหล้าผสมโซดาที่ดื่มเข้าไปมาก ๆ ก็เต็มกระเพาะ

เขาถามบาร์เทนเดอร์ว่า ห้องน้ำอยู่ทางไหน บาร์เทน เดอร์ชี้บอกทิศทางสู่ห้องสุขา เขาลงจากเก้าอี้สูงด้วยท่าทางโซเซ หนุ่มคอเหล้าอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นหนุ่มขี้เมาจะเข้าห้องน้ำจึงพูดล้อเล่นตามประสาคนคอเดียวกัน “คุณจะไปห้องน้ำใช่ไหมครับ ผมขอฝากฉี่ไปด้วยนะครับ”

“ด้วยความยินดีครับ” หนุ่มขี้เมาตอบรับด้วยใบหน้ายิ้ม แย้มแล้วเดินเอียงเข้าห้องน้ำไป หายไปสักครู่หนุ่มขี้เมาก็เดินกลับมา พอเห็นหนุ่มคอเหล้าที่เอ่ยปากฝากฉี่ก็ทำท่าว่านึกอะไรได้ “เกือบลืมไปแล้ว คุณฝากผมฉี่ด้วย รอเดี๋ยวนะครับ” ว่าแล้วหนุ่มขี้เมาก็เดินกลับไปเข้าห้องน้ำอีกครั้ง

คราวนี้หนุ่มขี้เมาหายเข้าไปห้องน้ำนานทีเดียว ในที่สุดเขาก็กลับมาท่าทางรื่นเริงกลายเป็นโศกเศร้าเสียใจพูดกับหนุ่มคอเหล้าอย่างน้อยใจ “คุณนะคุณ ไม่น่าหลอกลวงผมเลย เราคนไทยด้วยกัน คุณฝากผมไปฉี่ผมก็ทำให้ แต่คุณหลอกผม ผมไปยืนฉี่ให้คุณอยู่ตั้งนานก็ฉี่ไม่ออก คุณไม่น่าหลอกผมเลย โธ่..”