ฉันเองเป็นฝ่ายดิ้นรน

เรียกร้องให้เธอเข้ามามีอิทธิพลจนหวั่นไหว

เป็นฝ่ายเปิดรับเธอเข้ามาในหัวใจ

และถามหาความห่วงใยที่ไม่มี

เธอยังเป็นเธออย่างนั้น

เป็นคนที่ไม่มีใจให้กันในวันนี้

ไม่ว่าจะรักเธอแค่ไหนก็ตามที

มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดีฉันเข้าใจ

ฉันเองเป็นฝ่ายเพ้อเจ้อ

คิดว่าที่ผ่านมาคือความอาทรจากเธอ

แต่มันไม่ใช่++-+

ต้องเจ็บอยู่กับคำว่า~ไม่คิดอะไร

และคงเป็นความผิดพลาดของใจ

ที่ชอบไขว่คว้าอะไรเกินตัว