เปิดเทอมใหม่ๆ ลูกต้องไปโรงเรียน พ่อแม่จึงไม่อาจดูแลเรื่องอาหารได้ใกล้ชิด เด็กมีอิสระในการซื้อขนมขบเคี้ยวทานเอง โดยเฉพาะขนมโปรดสีหวานแหววอย่าง “ลูกกวาด”

สีผสมอาหารนั้นมีอยู่ 3 ชนิด คือ สีอินทรีย์ ซึ่งเป็นสีที่ได้จากการสังเคราะห์ เช่น สีผสมอาหาร ส่วนสีอนินทรีย์ คือสีที่ได้จากธรรมชาติ เช่น สีดำจากการเผากาบมะพร้าว และสีที่ได้จากธรรมชาติ โดยการสกัดพืชหรือสัตว์

การผลิตลูกกวาดในปัจจุบัน ไม่ได้ใส่สีดังกล่าว แต่จะหันไปใส่สีอินทรีย์แทน โดยสีอินทรีย์ที่ใช้ส่วนใหญ่จะมีสีเหลือง คือ ดาร์ตราซีน, สีส้ม คือซันเซตเยลโลว์ เอฟซีเอฟ และสีน้ำเงินคือ บริลเลียนท์บลู เอฟซีเอฟ

อันตรายจากการใช้สีผสมอาหารนั้นเกิดจากตัวสีเอง เพราะหากใช้สีผสมอาหารในปริมาณมากเกินไป จะเป็นอันตรายต่อผู้บริโภคได้

เนื่องจากในสีผสมอาหารจะมีส่วนผสมของโลหะหนัก เช่น ตะกั่ว สารหนู โครเมียม สังกะสี ไม่เกินปริมาณที่กฎหมายกำหนดและไม่เป็นอันตราย

หากบริโภคอาหารที่ใส่สีผสมอาหารฉูดฉาดมากๆเป็นประจำ อาจทำให้ ร่างกายได้รับโลหะหนักมากเกินไป

ตามประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 281 (พ.ศ.2547) กำหนดให้ใช้สีดาร์ตราซีน หรือสีซันเซตเยลโลว์ เอฟซีเอฟ ได้ไม่เกิน 70 มิลลิกรัม ต่ออาหารในลักษณะที่จะใช้บริโภค 1 กิโลกรัม

และสีบริลเลียนท์บลู เอฟซีเอฟ ได้ไม่เกิน 50 มิลลิกรัม ต่ออาหารในลักษณะที่จะใช้บริโภค 1 กิโลกรัม

สถาบันอาหารได้สุ่มตัวอย่างลูกกวาด 5 ตัวอย่าง นำมาวิเคราะห์ว่ามีโลหะตกค้างเกินมาตรฐานกำหนดหรือไม่

ผลการวิเคราะห์พบว่า ทุกตัวอย่างมีสีผสมอาหารไม่เกินมาตรฐานกระทรวงสาธารณสุข

แต่ก็อย่าชะล่าใจ คิดว่าไม่มีอันตราย! แล้วกินกันทุกวัน!!!.